เชียงรายสบายดี

posted on 05 Mar 2013 14:56 by fearlessdiary in Travel

 

      บ่ายวันหนึ่งเมื่อได้ตรวจสอบแผนที่ผ่าน WIFI ในร้านกาแฟริมถนนนิมมานเหมินทร์ ย่านสุด Chic ของเชียงใหม่เราก็ได้ข้อมูลว่า หากเดินทางโดยรถยนต์ส่วนบุคคลจากจุดนี้ไปวัดป่าเย็นบุญ บ้านนาเจริญ ตำบลแม่เปา อำเภอพญาเม็งราย จังหวัดเชียงราย จะใช้เวลาประมาณ ๓ ชั่วโมง รวมระยะทางทั้งสิ้น ๒๒๒ กิโลเมตร เคราะห์ดีที่ก่อนค่ำมีฝนตกปานกลางประมาณครึ่งชั่วโมง หมอกควันที่เกิดจากการเผาไร่เผานาของชาวบ้านชาวป่าจึงมอดม้วยมลาย ส่งผลให้ให้อากาศยามเช้าวันถัดมาเย็นสดชื่นระรื่นปอด เหมาะแก่การเดินทางไกลเป็นยิ่งนัก

   

  

      เมื่ออาหารเช้ากลิ้งเข้าไปอบอุ่นหนุนกระเพาะ ฉันกับโยมอีกสองท่านก็ได้ฤกษ์สะดวกออกเดินทางในเวลา ๘ นาฬิกา ๓๐ นาที ฉับพลันที่พ้นเขตเชียงใหม่ฝนก็พรำลงมาเป็นระยะๆ หนักบ้างเบาบ้างตามแต่พระพิรุณจะเห็นสมควร ฉันครึ่งหลับครึ่งตื่นมาจนเกือบถึงอำเภอเวียงป่าเป้า เราแวะพิจารณาก๋วยเตี๋ยวปลากันที่นี่แล้วออกเดินทางต่อ ระหว่างทางมีร้านกาแฟทั้งชนิดเมล็ดพันธุ์ท้องถิ่น และนำเข้าจากต่างแดนกระจายตัวอยู่เป็นหย่อมๆ แต่ละแวกที่มีร้านตั้งอยู่ชุกชุมและบรรยากาศโลคัลที่สุด น่าจะอยู่ที่อำเภอแม่สรวย ครั้นเข้าเขตจังหวัดเชียงราย เราก็แวะไปจิบน้ำส้มผสมน้ำมะนาวที่ร้านฮิบๆแห่งหนึ่ง เจ้าของร้านอารมณ์ดีชักชวนให้ฉันสั่งเค้กผลไม้ไปชิม ฉันยิ้มกว้างแล้วบอกว่ามันใกล้จะบ่ายโมงแล้ว หล่อนเดินคอตกจากไปพร้อมเสียงหัวเราะขวยเขิน


 

      ฉันค้นดูแผนที่ผ่าน WIFI อีกครั้งพบว่า อีกเพียง ๕๕ นาทีจากจุดนี้ก็จะถึงวัดที่เป็นเป้าหมายปลายฝัน ฉันนึกถึง "บ้านดำ" ขึ้นมาอย่างไร้หมอกควัน จึงลองสืบหาข้อมูลซึ่งทำให้แจ้งว่าอยู่ไม่ไกลเกินเอื้อม ว่ากันว่า"วัดขาว" หรือวัดร่องขุ่น ของคุณน้าเฉลิมชัย โฆษิตพิพัฒน์เป็นตัวแทนของสวรรค์ ส่วน "บ้านดำ" ของคุณตาถวัลย์ ดัชนี เป็นตัวแทนของเอ่อ...นรก ขณะรถวิ่งผ่านวัดร่องขุ่นก่อนหน้านี้ไม่กี่นาที หนึ่งในโยมที่มาด้วยกันถามว่าไม่แวะไปถ่ายรูปเหรอ? ฉันตอบว่าเคยเห็นบ่อยแล้วตามสื่อต่างๆ ขอผ่านไปเลยก็แล้วกัน ทว่า "บ้านดำ" ที่เรากำลังจะไปเหยียบเยือน เราไม่ค่อยได้เห็นกันว่ามันเป็นฉันใด และเมื่อเดินทางไปถึงเราก็ไม่ผิดหวังในความดำและเข้มขลังอลังการ นอกจากสถาปัตยกรรมล้านนาแล้ว สิ่งที่โดดเด่นเป็นเสน่ห์ดิบๆของที่นี่ก็คือ เหล่าอสุภซากที่วางประดับกระจัดกระจายอยู่ทั่วทุกอาคาร เท่าที่สังเกตเห็นก็ได้แก่งูเหลือม ควาย หมูป่า จระเข้ แรด ปลาวาฬ เสือ ช้าง กวาง หมีฯ สิ่งที่ผิดหวังเพียงอย่างเดียวสำหรับที่นี่ก็คือ "ส้วมดำ" ฉันคะเนเอาจากอาคารไม้สีดำทรงล้านนาว่าโถส้วมน่าจะเป็นสีดำด้วย แต่เมื่อก้าวข้ามประตูเข้าไปกลับพบว่าโถส้วมเป็นสีขาว ไม่เป็นไร ความแรงของชักโครกสามารถชดเชยส่วนนี้ได้


 

      ขณะที่เราจรลีออกจาก "บ้านดำ" ก็มีนักท่องเที่ยวทั้งชาวไทยและชาวต่างประเทศ ทะยอยกันเข้ามาชมไม่ชาดสาย วันนี้อากาศเย็นสบายดีด้วย รถวิ่งย้อนกลับเข้ามาในตัวเมืองเชียงราย แล้วเลี้ยวไปทางอำเภอเทิง ต่อด้วยอำเภอพญาเม็งราย ประมาณหนึ่งชั่วโมงเศษๆเราก็ลุถึง "วัดป่าเย็นบุญ" ฉันนำโยมสองท่านที่มาด้วยกันเข้าไปกราบพระอาจารย์เจ้าอาวาสที่ศาลา นอกจากพระอาจารย์แล้วก็มีพระชาวเชครีพับบลิคอีก ๒ ท่าน ซึ่งเดินทางมาจากวัดป่าจิตตวิเวก สำนักสาขาของวัดหนองป่าพงในประเทศอังกฤษ ขณะนั้นเป็นเวลาฉันน้ำปานะพอดี จึงเป็นโอกาสให้เราได้สนทนาปราศรัยกัน ได้เวลาพอสมควรฉันก็ขอตัวไปกุฏิเพื่อสรงน้ำ เพราะอากาศเย็นลงทุกทีๆ เมื่อกระปรี้กระเปร่าดีแล้วฉันก็เดินไปที่บ้านพักของโยม เพื่อบอกว่าพรุ่งนี้จะมีการสวดมนต์ทำวัตรเช้าร่วมกัน และในเวลาหกโมงเช้าจะติดตามพระไปบิณฑบาตในหมู่บ้านก็ได้ รวมระยะทางทั้งไป-กลับประมาณหกกิโลเมตรเท่านั้นเอง

 

 

 

      ฉันเดินสำรวจบริเวณวัดขณะฝนตกปรอยๆ จนไปพบอาคารหลังหนึ่งซึ่งพื้นผิวของวัสดุและสีสันคล้ายบ้านดิน เมื่อก้าวเข้าไปดูจึงได้ประจักษ์ว่า มันเป็นห้องสมุดที่ Groovy ที่สุดในโลก! ตัวอาคารเป็นห้องขนาดใหญ่สองห้อง บรรจุหนังสือทั้งภาษาไทยและภาษาอังกฤษตั้งแต่พื้นจรดผนัง เมื่อเดินผ่านโถงซึ่งอยู่ระหว่างห้องทั้งสองก็ทะลุถึงระเบียงด้านหลัง ปรากฏเถาดอกเฟื่องฟ้าสีส้ม ชมพู ขาว เลื้อยเกาะเกี่ยวเที่ยวท่องไปบนลำไม้ไผ่ผ่าซีก ซึ่งถูกตรึงดัดจัดวางไว้อย่างลงตัว บังเอิญมาพบองค์ประกอบเป็นใจเจือกลิ่นหอมอ่อนๆของดอกไม้แบบนี้ ฉันก็ได้แต่บอกตัวเองว่า อย่าเพลิดเพลินเดินหลงเข้าไปในดงอักษรจนหาทางออกไม่ได้นะไอ้เกลอ

Comment

Comment:

Tweet

cry

#2 By เปสโลภิกขุ on 2013-03-07 17:24

ไปถึงเชียงรายจนได้นะคะพระ big smile

#1 By kanokwan (103.7.57.18|202.28.51.72) on 2013-03-07 14:49